"Λογοτεχνία TV NEWS"

Το συγκεκριμένο δελτίο το απολαύσαμε και στην νοηματική!

"Τα παιδικά βιβλία"

"Μια μέρα"

Το πρωί ξυπνάς και πλένεις το δοντάκι,

όμως η βρύση τρέχει και πάει το νεράκι.

Μετά το σχολείο πίνεις το χυμάκι,

όμως πετάς κάτω το καπάκι.

Πρόσεχε, περνάνε τα χρονάκια και σε λίγο η παλέτα

δε θα έχει αποχρώσεις από το χρώμα του δάσους.

Κι όμως, σκέψου το και λίγο!

Μπορείς να φανταστείς τη γη μας αλά γκρι;!

"Το κοχύλι"

Το συγκεκριμένο ποίημα επεξεργάστηκαν οι

- Τσαμπίκα Χατζηκώστα,
- Διμέλλη Δέσποινα,
- Καρκαλή Φωτεινή,
- Παπαοικονόμου Καθολική.

Ποίημα

Θα κολυμπήσω

Ένα νησί με άμμο

μ' ένα κοχύλι πάνω

κι εγώ ψάχνω να το βρω

με ομπρέλες και μαγιό.

Και εγώ θα κολυμπήσω 

μέχρι τον βράχο ν' ακουμπήσω,

το κοχύλι για να βρω

να το δώσω σ' αυτόν που αγαπώ.

Παντομίμα

"Η βροχή"

   Οι μαθήτριες Καστανίδη Ελένη, Διμέλλη Δέσποινα, Παπαοικονόμου Καθολική και Καρκαλή Φωτεινή ξεχώρισαν τα εξής από το ποίημα "τα Ελληνάκια":

- Γαλάζια πέλαγα,

- Νοέμβρη,

- Ελληνάκια,

- Συννεφάκια.

     Με αυτά έγραψαν το παρακάτω ποίημα.

Η βροχή

Στα γαλάζια πέλαγα

μια μέρα του Νοέμβρη 

δύο Ελληνάκια 

με γαλάζια παπουτσάκια

κοιτούσαν συννεφάκια.

Ο Νοέμβρης ο κακός 

τους τα χάλασε κι αυτός.

Βράχηκαν τα παπουτσάκια, 

μαζευτήκαν κι άλλα συννεφάκια.

Νευρίασαν τα Ελληνάκια,

που λερώθηκαν τα παπουτσάκια

και πήραν τα σκυλάκια

και γύρισαν στα δικά τους τα σπιτάκια.

Η "Ιθάκη" εικαστικά

Την εικόνα που τους έρχεται στο μυαλό με βάση το ποίημα έπρεπε να αποτυπώσουν στο χαρτί οι

• Παγώνης Δημήτριος
• Χατζηκώστα Τσαμπίκα
• Διμέλλη Δέσποινα
• Σιάτρα Ιωάννα.

"Είναι εύκολο να ξεφύγεις"

Η γελοιογραφία της Δέσποινας

"Newton"

Καλά να σου πέσει μήλο, αλλά κράνος;! Το μήλο συμβολίζει τη βαρύτητα, αλλά το κράνος τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας!

Διμέλλη Δέσποινα

"Κράνος"

Μερικοί κάνουν like, στέλνουν στο facebook, στο twitter ή στο blog τα αγαπημένα τους πράγματα, αυτά που θέλουν να δείξουν. Λίγο παράξενο, όμως, να κάνεις like στο κράνος. Για φαντάσου, μόλις βγαίνεις από το κομμωτήριο να φορέσεις κράνος! Όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς είναι κανόνας.

Διμέλλη Δέσποινα

Βλέπω ένα κράνος που πάνω του έχει ένα χέρι που δείχνει ότι είναι ωραίο. Μας δείχνει, δηλαδή, ότι πρέπει να μας αρέσει το κράνος, γιατί αν τρακάρουμε μπορεί να μας σώσει. Με λίγα λόγια: Το κράνος σώζει ζωές!

Οικονομίδη Σοφία

"Άγιος Βασίλης"

Ο Άγιος Βασίλης να παραβιάζει το όριο ταχύτητας;! Σιγά! Τι κι αν είναι Άγιος;! Τέλος πάντων, αν είναι για τα δώρα, το αντέχουμε!

Διμέλλη Δέσποινα

Εικονογράφηση για το μυθιστόρημα "Το αίνιγμα του πύργου"

Καρκαλή Φωτεινή

Διμέλλη Δέσποινα

Παπαοικονόμου Καθολική

Καστανίδη Ελένη

Διμέλλη Δέσποινα

Καρκαλή Φωτεινή

Το αίνιγμα του πύργου

    Η ομάδα που ανέλαβε την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου αποτελείται από τις:
- Διμέλλη Δέσποινα
- Καρκαλή Φωτεινή- Τσαμπίκα
- Καστανίδη Ελένη
- Παπαοικονόμου Καθολική

Με λίγα λόγια...

Ένα παλιό αρχοντικό, ένα φως που αναβοσβήνει, μια κουκουβάγια και τρία παιδιά… Ο Αλέξης, ένα φίνο αγόρι , μετακομίζει στην Κηφισιά. Γνωρίζει τον Γιάννη και την Κατερίνα και μαζί καλούνται να δώσουν απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα που προκύπτουν. Τι μπορεί να είναι άραγε το φως στο εγκαταλελειμμένο σπίτι της Πολωνέζας και ποιος είναι ο ένοχος της ληστείας στο σπίτι της κα. Δερτίλη;

 Διμέλλη Δέσποινα 

Παπαοικονόμου Καθολική 

Κριτική

Το βιβλίο μου άρεσε, γιατί αμέσως σε κάνει να το διαβάσεις ακόμα και αν είσαι κουρασμένος. Συναισθηματικό με πολλά μυστήρια.

Καρκαλή Φωτεινή- Τσαμπίκα

Το βιβλίο μου άρεσε πολύ. Έχει μέσα πολλά μυστήρια και πολλά αινίγματα.

Καστανίδη Ελένη

ΑΝΑ ΠΩ

     Η Άνα Πω, το κορίτσι με το περίεργο όνομα, είχε πάντα ένα χαμόγελο στα χείλη και πολλή αγάπη για τη ζωή. Η μαμά της ήθελε να την ονομάσει Αγαπώ, γιατί αυτή ήταν η πρώτη λέξη που είπε. Ο μπαμπάς της ήθελε να την ονομάσει Ανασαίνω, γιατί γεννήθηκε με μια ανάσα. Κι έτσι βγήκε το Άνα Πω. 

     Η Άνα Πω ζούσε σε ένα νησί τόσο μικρό, που ούτε ο χάρτης δεν το έδειχνε, αλλά τόσο γεμάτο από λουλούδια και ζώα που δεν χωρούσαν πουθενά αλλού. Βέβαια, το πιο σημαντικό σε αυτό το νησί ήταν η παλιά άμαξα, που την είχε ξεβγάλει το κύμα από ένα χαμένο ναυάγιο.

     Όσο πράσινο και πολύχρωμο ήταν αυτό το νησί, τόσο μαύρο και άραχνο ήταν το διπλανό, που επειδή είχε ένα ηφαίστειο μέσα στη μέση όλα ήταν μαύρα. Στο μαυρονήσι ζούσε ο μικρός Μαυρίκος, αφού όλα του φαίνονταν μαύρα. Όνειρο της ζωής του ήταν να κάνει το διπλανό νησί ασπρόμαυρο σαν το δικό του. Η τύχη τον βοήθησε και μόλις έκανε την 3.693.665κοστή ευχή του, μαύρα σύννεφα μαζεύτηκαν και πήγαν πάνω από το πολύχρωμο νησί. Έβρεχε ώρες ατελείωτες. Και όταν πια σταμάτησε η βροχή, το θέαμα που αντίκρισε η Άνα Πω από το παράθυρό της δεν περιγράφεται. Η βροχή ξέπλυνε τα χρώματα. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΑ!!!

- Τι συμφορά!!! είπε η Άνα Πω. Καλά η ζέβρα, αλλά τα παγωτά να είναι ασπρόμαυρα;! Ούτε να στο σκέφτομαι, δεν θέλω! και έκλεισε το παράθυρο με θυμό.  Πρέπει να κάνω κάτι, σκέφτηκε και πήγε αμέσως στον κύριο Τάσο που ήξερε πολλά. 

     Μόλις μπήκε, ο κύριος Τάσος την χαιρέτησε και τη ρώτησε, αν πήγε να μάθει και αυτή για το πως να κάνει μια άλλη χώρα ασπρόμαυρη.

- Όχι, ακριβώς το αντίθετο, απάντησε εκείνη. Βέβαια, εγώ θέλω να κάνω την δικιά μας πόλη ξανά χρωματιστή! 

     Ο κύριος Τάσος σκέφτηκε λίγο, κούνησε τα γυαλιά του και άνοιξε ένα τεράστιο βιβλίο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή της έδειξε ένα παράξενο πουλί, σε αντίγραφο, βεβαίως.

- Το βλέπεις αυτό; τη ρώτησε.

- Ναι, τι είναι;

- Αυτό εδώ το ζώο είναι το πιο πονηρό και το πιο σπάνιο ζώο στον κόσμο.

- Και πως λέγεται;

- Παρδαλό! 

     Το κοριτσάκι έβγαλε ένα γέλιο τόσο δυνατό που το άκουσε μέχρι και το αγόρι από το απέναντι νησί. Μετά από λίγη ώρα σταμάτησε, γιατί ο κύριος Τάσος την κοιτούσε περίεργα.

- Και πως θα πάω σε αυτό και τι θα μας χρησιμεύσει; 

Εκείνος κούνησε πάλι τα γυαλιά του και απάντησε:

- Άκου με προσεκτικά. Αυτό το πουλί κάνει μια φορά το χρόνο χρωματιστά αυγά, που αν τα σπάσεις βγαίνουν χιλιάδες χρώματα. Προσοχή μην σε μπερδέψει με το Μαυροπούλι. Αυτά τα δυο πουλιά είναι ίδια. Μάλλον, σχεδόν ίδια. Το Μαυροπούλι δεν έχει λειρί πάνω στο κεφάλι του, ενώ το Παρδαλό έχει. Κατάλαβες;

- Σχεδόν! Και ξαναρωτάω, πώς θα πάω εκεί;

- Θα φτάσουμε και σε αυτό, μην είσαι ανυπόμονη! Θα κλέψεις την άμαξα.

- Τι;

- Αυτό που άκουσες! Και γρήγορα, γιατί το Παρδαλό αύριο γεννάει!

- Καλά, είπε και έφυγε βιαστική.

    Εκείνο το βράδυ κιόλας την έκλεψε, μπήκε μέσα και...τσακ! Την πήγε εκεί με μαγικό τρόπο, στο πι και φι! Τότε είδε δυο κότες και θυμήθηκε τα λόγια του κύριου Τάσου. Παρατήρησε τα κεφάλια τους και πρόσεξε ότι η αριστερή δεν είχε λειρί. Σίγουρη, λοιπόν, πήγε στην δεξιά.

- Τι θέλεις; τη ρώτησε το Παρδαλό.

- Θέλω τρία από τα αυγά σας. 

   Όμως, για να της δώσει τα αυγά της, έπρεπε η Άνα Πω να δώσει το Πω, δηλαδή την αγάπη. Εκείνη σκέφτηκε για αρκετή ώρα, τι να επιλέξει, το χρώμα ή την αγάπη. Τελικά επέλεξε το χρώμα και πήγε στην άμαξα. 

    Και μη νομίζετε ότι έμεινε για πολύ καιρό χωρίς το Πω! Το κορίτσι ερωτεύτηκε και το Πω γύρισε θριαμβευτικά!!!

     

Ο Γελωτοποιός του δρόμου και ο βασιλιάς Κλέλιος

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα πανύψηλο παλάτι ζούσε ο βασιλιάς Κλέλιος. ήταν πάρα πολύ ευαίσθητος και δεν μπορούσε να γελάσει. Οι γιατροί του έλεγαν ότι έχει - πως το λένε- γελιοαρρώστια. Κάθε μέρα καλούσε όλων των ειδών γελωτοποιούς μπας και τον κάνουν να γελάσει. Έλα, όμως, που κανένας δεν τα κατάφερνε. Μια μέρα ήρθε στην Κλαμία ένας άντρας. Του άρεσε η πόλη και αποφάσισε να μείνει. Μέχρι, όμως, να βρει δουλειά αποφάσισε να κάνει τον γελωτοποιό απέναντι από το σπίτι του. Κάθε μέρα που περνούσε, όλα φαίνονταν βαρετά και σκοτεινά στα μάτια του γελωτοποιού. Κανείς δεν περνούσε και όλο και πιο πολύ στενοχωριόταν. Κάποια μέρα πέρασε ένα σκυλάκι. Μόλις το είδε, χάρηκε τόσο πολύ που άρχισε αμέσως να κινείται και να παίζει το ακορντεόν. Το σκυλάκι τρόμαξε και έφυγε. Τότε βγήκε ένα παιδί. Κάτι σαν χαμόγελο εμφανίστηκε στο πρόσωπό του. Το παιδί τον πλησίασε και ακούμπησε το ακορντεόν.

- Αληθινό είναι; τον ρώτησε.

Αυτός κούνησε το κεφάλι του και από τότε ερχόντουσαν όλοι για να δουν τον περιβόητο γελωτοποιό και το ακορντεόν του. Όταν το έμαθε ο βασιλιάς, διέταξε να τον φέρουν αμέσως μπροστά του. Μόλις τον είδε και τον ενέκρινε, του είπε να αρχίσει τη μουσική. Ο Γελωτοποιός του ζήτησε να πιει ένα ποτό και να κάνει δύο σβούρες. Τι να κάνει και ο βασιλιάς, πίνει το ποτό και κάνει τις σβούρες. Ξαφνικά άρχισε να γελάει ασταμάτητα. Όταν ρώτησαν τον γελωτοποιό πως το έκανε, εκείνος απάντησε: "Εγώ δεν έκανα τίποτα!".

Τσίχλα

Ο παππούς της Φουφίχτρας ήταν ένας παλιός παραμυθάς. Κάθε Κυριακή ερχόταν η Φουφίχτρα και της έλεγε παραμύθια. Κάποιες φορές μάλιστα της έλεγε και παραμύθια που τόσο γέρος που ήταν τα μπέρδευε! Το αγαπημένο της παραμύθι ήταν η χελώνα και ο λαγός.

- Παππού, παππού, να μου πεις τον "Λαγό και την χελώνα"!

- Καλά. Μια φορά και έναν καιρό ζούσε μια χελώνα! Μια μέρα ήρθαν οι επτά νάνοι και...

- Δεν ήρθαν οι επτά νάνοι, ο λαγός ήρθε.

- Α, ναι! Ο λαγός της είπε να πάνε στη Χιονάτη και να φάνε μαζί μήλα.

- Όχι! Ο λαγός της είπε να κάνουν αγώνα!

- Δίκιο έχεις! Λοιπόν, η Χιονάτη έκανε αγώνα με τον Παπουτσή και νίκησε...

- Ονειρεύεσαι, μου φαίνεται! Ο λαγός έκανε αγώνα με την χελώνα.

- Ναι! Και τότε η χελώνα βρήκε 10 λεπτά και πήρε μια τσίχλα.

- Ωωωω! Παππού, άσε με, όλα λάθος τα λες. Πάντως την τσίχλα θα μου την πάρεις.